In haar appartementje op het industrieterrein van Aalsmeer laat Athalie zich op de bank vallen. “Lacey is op school, Jesse op het medisch kinderdagverblijf en Maurice is aan het werk.” De jonge moeder heeft het rijk alleen. En dat is maar goed ook: als moeder van twee kinderen is er altijd genoeg werk.
Hoe ziet jouw dag er tegenwoordig uit?
“Elke ochtend rijd ik om half negen weg om mijn dochter op school te brengen, daarna breng ik mijn zoontje naar Uithoorn. Rond half elf ben ik thuis. Dan ga ik alles opruimen, boodschappen doen en wassen. Rond drie uur haal ik eerst Lacey op en daarna Jesse. Dan ga ik koken en als Maurice thuiskomt, gaan we eten. Om zeven uur gaan de kinderen in bad en daarna naar bed.”
Gelukkig heeft Athalie vandaag ook even tijd gemaakt voor een interview met Jongin. Een mooie gelegenheid om deze tienermoeder al onze vragen voor te leggen!
Je raakte zwanger toen je zestien was. Dat was waarschijnlijk niet gepland?
“Nee. Ik was gewoon netjes aan de pil toen ik buikpijn kreeg. De huisarts liet een echo maken en ik bleek een eierstokontsteking te hebben. Ik kreeg antibiotica, maar de pijn bleef. Een plaatsvervangend huisarts was toen zo slim om een zwangerschapstest te doen. En ja, ik was zwanger.”
Hoe reageerde je?
“Vooral geschrokken, maar dat kwam omdat de huisarts op dat moment dacht dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had en me met spoed naar het ziekenhuis stuurde.”
Alles bleek gelukkig in orde te zijn en Athalie werd naar huis gestuurd. Ze mocht het aan haar ouders, schoonouders en vriend gaan vertellen.
Hoe reageerde Maurice?
“Geschrokken. Hij durfde in eerste instantie mijn ouders ook niet onder ogen te komen. Hij had zoiets van: ik heb haar zwanger gemaakt.”
Wat vonden je ouders ervan?
“Mijn ouders zeiden: jullie hebben het samen gedaan en jullie waren er allebei bij. Vanaf het begin hebben ze ons in alle keuzes die we gemaakt hebben, gesteund.”
Heb je overwogen om het kindje weg te laten halen?
“Nee, geen moment. Het stond voor mij vanaf het begin vast dat ik het wilde houden. Dat heeft ook wel te maken met het feit dat mijn moeder moeite had om zwanger te raken. Ik dacht: stel dat ik dat ook heb.”
Op het moment dat Athalie zwanger raakt, woont ze nog thuis en zit ze in de derde klas van de havo. Haar zwangerschap zet dat ‘normale’ leventje helemaal op zijn kop.
Heb je de havo nog afgemaakt?
“Nee, ik had het voor mijn eigen gevoel wel gekund, maar ik werd van school getrapt. Ik mocht op school ook niet vertellen dat ik zwanger was. Maar ik dacht: ik ben straks weg en dan gaan ze toch roddelen. Dus ik ben op vrijdag in het mentoruur voor de klas gaan staan en heb gezegd: “Jongens, ik ben zwanger. Kijk maar wat jullie ermee doen.”
En toen begon het pas echt. Athalie en Maurice hadden tenslotte – om te beginnen – toch een huis nodig. En babyspullen. En een baan. En al die andere dingen die op orde moeten zijn voor het kindje komt.
Hoe ging dat?
“Ik heb eerst uitgezocht waar mijn dochter naartoe zou gaan als er iets met mij zou gebeuren. Toen bleek dat Lacey dan naar mijn ouders zou gaan. Ik vond dat zij bij Maurice terecht moest komen. Dus heb ik in twee maanden tijd een huwelijk geregeld en toen ik vierenhalve maand zwanger was, zijn we getrouwd. We zijn op zoek gegaan naar een woning en moesten loten voor een koopappartement. Een week voor de bevalling hoorden we dat we zesde op de reservelijst stonden. Ik ben bevallen en toen ik thuiskwam belden ze: er was toch nog een woning vrij en die konden we krijgen. Dat hebben we direct gedaan.”
Hoe hebben jullie het financieel gered?
“Maurice heeft zijn school afgemaakt en is gaan werken.”
Is er een moment geweest dat je dacht: we gaan het niet redden?
“Toen ik zeven maanden zwanger was, raakte ik uitgedroogd en moest ik naar het ziekenhuis. Op dat moment viel de zwangerschap me heel zwaar. Maar ik heb er nooit tegen op gezien om moeder te worden.”
Op haar achttiende raakt Athalie weer zwanger. Gepland, maar toch een verrassing.
“We hadden op dat moment wel zoiets van: een kindje erbij zou leuk zijn. Maar ik had net gehoord dat ik het PCO-syndroom had. Dat is een ziekte waardoor ik maar twee of drie keer per jaar een eisprong heb. Het is dus moeilijk om zwanger te raken. Ik kwam bij de gynaecoloog om te starten met een behandeling om zwanger te raken en hij vertelde me dat ik al zwanger was.”
Heb je toen je zwanger was van Lacey of van Jesse wel eens vervelende reacties gehad?
“Ja. Op de middelbare school waren er mensen die tegen me zeiden dat ik een hoer was. Maar ik dacht: ik heb mijn vriend toch nog? Ik slaap heus niet met jan en alleman. Dit was mijn tweede vriendje waarmee ik naar bed ben geweest. En dat is helemaal niet raar voor iemand van zestien. Wat ik ook wel vaak hoorde in die tijd was: een kind kan een kind niet opvoeden.”
Athalie en Maurice bewijzen dat het wel kan. Zelfs als alles tegenzit…
“Toen Jesse anderhalf was, werd bij hem kinderkanker geconstateerd. Hij heeft dertien kuren van vijf dagen, 32 inwendige bestralingen, achttien wekelijkse kuren in het ziekenhuis en thuis 126 dagen lang elke dag een chemokuur gehad.”
Heb je die tegenslagen anders beleefd, omdat je zo jong was?
“Nee, ik denk het niet. Wel had ik – omdat ik zo jong was – veel energie. Ik heb anderhalf jaar lang een paar uurtjes per nacht geslapen. Continu was ik aan het opruimen, wassen, en kots ruimen.”
Gelukkig gaat het ondertussen beter met Jesse. Hij is nog niet zo lang geleden ‘schoon’ verklaard: de kanker is uit zijn lichaampje. Athalie, Maurice, Lacey en Jesse kunnen nu weer verder kijken: naar de toekomst.
“We zijn bezig om een derde kindje te krijgen, maar door het PCO-syndroom gaat dat moeizaam. Zodra de volgende kleine vier is, ga ik weer werken.”
Is het moeder-zijn je tegengevallen?
“Helemaal niet. Het is juist leuk om met de kinderen bezig te zijn.”
Ben jij omdat je zo jong bent een heel andere moeder dan een vrouw van dertig?
“Nou..iedere moeder doet het natuurlijk op haar eigen manier. Maar ik zie een moeder van veertig nog niet zomaar van de glijbaan afgaan. Ik doe dat wel: wat maakt mij dat uit? Ik ga nog op m’n kop staan als het moet!”
Paspoort:
bezig met verwerken